Ancak kişinin tek taraflı mı çift taraflı mı cihaz kullanacağı, tek ise hangi kulağına işitme cihazı kullanacağı, cihazın tipi ve modeli kendi isteğine değil, işitme kaybının derecesine ve türüne göre uygulayıcı uzman yardımıyla belirlenir. Sağlıklı ve doğru olan yöntem genellikle budur.

İşitme cihazı satışında, çok önemli olmasına rağmen herhangi bir denetim yapılmadığından bu konu çok önemlidir. İşitme kayıplının uygulayıcı uzmanın önerdiği tip ve modeldeki işitme cihazının kullanması doğru bir seçim olacaktır. Özellikle bebeklerde uygulayıcı uzman (odyolog) olmadan işitme cihazı seçim ve uygulamasının yapılmaması gerekir. İşitme cihazı alınırken yaşadığınız bölgedeki hastanelerde bulunan işitme-konuşma-denge ünitelerinde görev yapan odyoloji konusunda uzmanlığı bulunan kişilerden konuyla ilgili görüş alınması hastanın yararına olacaktır.

]]> http://www.dogukaradenizisitme.com.tr/kimler-isitme-cihazi-kullanmalidir/feed 0 http://www.dogukaradenizisitme.com.tr/isitme-kayiplarinin-tipleri-nelerdir http://www.dogukaradenizisitme.com.tr/isitme-kayiplarinin-tipleri-nelerdir#comments Sun, 22 Mar 2009 20:41:00 +0000 admin http://www.dogukaradenizisitme.com.tr/?p=57 İşitme kayıpları çok çeşitli sınıflandırmalara tabi tutulabilirse de bunların içinde en önde gelen sınıflama işitme kaybının yerleştiği bölgeye göre yapılan sınıflamadır.

İşitme kaybını yaratan hastalık dış ve orta kulakta yerleşmişse (kepçe anomalileri, dış kulak yolunun oluşmadığı durumlar, kulak zarı hastalıkları, orta kulak kemikçiklerinin çeşitli hastalıkları buna dahildir.) buna sesin iç kulağa iletilmesinde sorun olduğu için iletim tipi işitme kaybı adı verilir. İç kulak ve/veya işitme sinirinin etkilendiği doğumsal veya edinsel hastalıklarda o kulağın sesi algılamasında bozukluk olduğu için alıcı (sensorinöral) tip işitme kaybı oluşur. Alıcı tip işitme kaybında hastalığın hangi noktada sınırlı olduğunu (iç kulakta, işitme sinirinde veya her ikisinde) geleneksel işitme testleriyle belirlemek zor olduğu için her iki organın tutulması söz konusuymuş gibi kabul edilir. Ancak doğumsal işitme kayıplarının genellikle iç kulak kökenli olduğu, edinsel işitme kayıplarının hem iç kulak hem işitme siniri veya ayrı ayrı her birini tutabileceği söylenebilir. Doğumsal işitme kayıplarında iç kulak kökenli olma olasılığı çok yüksek olduğu için tam tedavi olasılığı zayıftır. Buna karşılık yetişkinlerde sonradan edinilen hastalıklara bağlı olarak gelişen işitme kaybında bu işitme kaybının tedavi edilebilme olasılığı da göz önüne alınmalıdır. İşitme kaybı tiplerini 5 temel grupta ele almak mümkündür.

• 1- İletim tipi işitme kaybı
• 2- Sensörinöral (S/N) işitme kaybı
• 3-Mikst tip işitme kaybı
• 4-Fonksiyonel işitme kaybı
• 5-Santral işitme kaybı

İletim tipi işitme kayıpları, dış ve orta kulak fonksiyonlarının bozulması sonucu ortaya çıkan işitme kayıplarıdır. Genellikle tıbbi ve cerrahi olarak tedavi edilebilir. Tedavinin başarısız olduğu durumlarda işitme cihazına gerek duyulur. Atrezik kulak kepçesi, buşon, stenoz, yabancı cisim, eksternal otit, karsinomlar, kulak zarı hastalıkları, orta kulak hastalıkları, östaki kanalı hastalıkları iletim tipi işitme kaybına neden olabilmektedir.

Sensorinöral işitme kayıpları: İç kulakta veya iç kulaktan beyin kabuğuna kadar olan işitsel yolda meydana gelen bozulmalar sonucunda ortaya çıkan işitme kayıplarıdır. Meniere sendromu, akustik travma, kafa travması, ototoksik ilaçlar, viral enfeksiyonlar, presbiakuzi (yaşlılıkla birlikte gelişen işitme kaybı), vestibuler schwannoma (beyinsapı tümörü) vb patolojiler sensorinöral tip işitme kayıplarının en sık görülen nedenlerindendir.

Mikst tip işitme kayıpları, iletim ve sensorinöral patolojilerin aynı kulakta oluşması sonucunda gözlenen işitme kayıplarıdır. Genellikle orta kulağın müzmin iltihapları bu tip işitme kaybından sorumludur.

Fonksiyonel işitme kayıpları, organik kökeni olmayan, emosyonel ya da çıkar sağlamaya yöneil olarak beliren işitme kayıplarıdır.

Santral işitme kayıpları ise genel olarak koklear çekirdekler ve işitsel korteks arasında özellikle iki taraflı tutulum sonucunda ortaya çıkan işitme bozukluklarıdır. Oldukça nadir olarak rastlanır.

YAŞ DÖNEMLERİNE GÖRE İŞİTME KAYIPLARININ GÖRÜLME SIKLIĞI ve TEDAVİLERİ

Alıcı Tip İşitme Kaybı : Her dönem görülebilir. En sık iç kulağın etkilenmesiyle birliğkte Erken beliren doğumsal iç kulak kökenli işitme kayıpları genellikle iki taraflıdır ve ileri derecededir. Yaşlılığa bağlı olarak yerleşen tip iki taraflı olmakla birlikte 65 yaşlarından sonra etkisini gösterir. İlerleyici (progresif) tiptedir. Başlangıçta tiz seslerin algılanmasındaki bozuklukla kendini gösterir. En karakteristik özelliği ise işitilmesine rağmen konuşma seslerinin gürültü olarak algılanmasıdır.

İletim Tipi İşitme Kayıpları: Doğumsal olarak ortaya çıkmasına nadiren de olsa rastlanır. Örneğin dış kulak yolunun açılmaması, kepçenin olmaması gibi durumlar çok kolaylıkla görülen iletim tipi işitme kaybına neden olur. Bu tip durumlarda bir an önce Kulak-Burun-Boğaz doktoruna başvurulması gerekir. Öncelikle ilaçlı ve cerrahi tedavinin yerine getirilmesi gerekir. İletim tipi işitme kaybının bebeğin konuşmayı edinebilmesini engelleyici bir faktör olmaktan çıkarmak gerekir. Ancak uygulanan medikal ve cerrahi yöntemler işitmeyi sözel iletişim için yeterli duruma getiremezse, işitme cihazıyla rehabilitasyon gündeme gelecektir. Normal işitmeye kavuşamayan bir bebek, kon uşmayı öğrenemeyecek, okul dönemi çocuğu ise eğitimde başarılı olamayacaktır.

(2) Kulak zarı haraketleniyor, ses enerjisi orta kulaktaki kemikçiklerin mekanik hareketi aracılığıyla oval pencereye iletilir.

(3) Stapesin oval pencerenin esnek memranını itmesiyle titreşimler iç kulaktaki sıvılara (perilenf) iletilir)

(4)(5) İç kulaktaki sıvı hareketleri duyu hürelerinin bulunduğu mavi ile gösterilmiş kanala iletilir. Koklear kanal adı verilen bu kanaldaki duyu hücreleri mekanik enerjiyi elektriksel enerjiye çevirirç

(6) Daha sonra işitme siniri yoluyla elektriksel enerji üst merkezlere iletilir.

Dış, orta ve iç olmak üzere üç ana kısımda incelenebilir.

Dış kulak; kulak kepçesinden itibaren dış kulak kanalı ve kulak zarına kadar olan bölümü ifade eder. Seslerin toplanarak orta kulağa iletildiği bölümdür. Ses, “huni” görevi yapan dış kulak (kepçe ve dış kulak yolu) aracılığıyla orta kulağa yönlendirilir. Kulak kepçesi özellikle önden gelen sesleri dış kulak yoluna yönlendirir. Sonuçta, arkadan gelen seslerin şiddeti azalarak dış kulak kanalına erişir. Yaklaşık 2.5 santimetre uzunluğundaki bu kanalın içinde ilerleyen seslerin tümü kulak zarına (membrana tympani) iletilir. Bu seslerden dış kulak kanalının rezonans frekansı olarak tanımlanan frekanslardaki seslerin şiddetinde (kulak kanalının rezonans etkisiyle) bir miktar yükselme olur. Ses dalgalarının temas etmesiyle birlikte kulak zarı titreşime girer.

Orta kulakta, birisi kulak zarına yapışık ve birbirleriyle eklem yapmış pozisyonda bulunan toplam üç kemikçik bulunmaktadır. Yaklaşık 2 santimetrekare hacmindeki orta kulak, çeşitli mekanizmalarla kendisine ulaşan sesin şiddetini arttırmaktadır. Orta kulak, akustik enerji için transformatör ve amplifikatör görevini yerine getirmektedir. Dış ile orta kulak arasında mevcut olan kulak zarı kendisine ulaşan titreşimi, birbirine bağlı eklem yapan sırasıyla çekiç (malleus), örs (incus) ve özengi (stapes) aracılığıyla oval pencereye iletir. Sonuncu kemikçik (özengi), orta ve iç kulaklar arası iki pencereden birisi olan oval pencereyi kapatır. Zara erişen ses dalgaları, bu pencere yoluyla ve kemikçikler aracılığıyla, iç kulak sıvılarında ilerleyen dalgalara dönüşür.

İç kulağın iki görevinden birisi baş hareketlerinden haberdar olunmasını sağlar. İkinci görevi ise çevredeki sesleri işitmesidir. Kulağın işitme işlevi sayesinde “sesin” varlığından söz edebiliyoruz. Atmosferde yayılan herhangi bir dalganın ses olarak tanımlanabilmesi için kulağa ve kulağın işitme işlevine ihtiyacımız olur.

Kısaca ifade edilecek olursa orta kulakla iç kulak arasında bulunan oval pencere orta kulak kemikçiklerindeki titreşimleri iç kulaktaki sıvıya basınç değişiklikleri şeklinde iletir. Basınç değişiklikleri, iç kulak yapıları ile sinirsel uyarıma dönüştürlürür ve uyarılar işitme siniri ve diğer sinirler yoluyla beyne iletilir.

SAF SES EŞİK ORTALAMASINA GÖRE İŞİTME KAYBINININ DERECELENDİRİLMESİ

Saf ses işitme eşikleri belirlenen bir hastanın 500-1000-2000 Hz frekanslarındaki hava yolu eşiklerinin ortalamalarının her bir kulak için saptanması sonucunda o kulağın işitme kaybının düzeyi belirlenmiş olur. Bu ortalama 15 dB’ den az ise normal sınırlarda sayılır. Bunun üzerindeki değerler ise işitme kaybı olarak tanımlanır. İşitme kaybının derecelendirilmesi bu ortalamaların aşağıda belirtilen kriterlere göre yapılması gerekir:

Bu derecelendirme, her bir kulak için 500/1000/2000 Hz oktav frekanslarında elde edilen hava yolu eşiklerinin ortalamasına dayanılarak yapılır.

Örnek olarak yandaki odyogramda sağ ve sol kulakta normal işitmeyle uyumlu bir odyogram gösterilmiştir. 0 dB İşitme Düzeyi sesin olmadığı anlamında değil, normal işiten genç yetişkinlerin işitme eşiklerinin ortalmasını yansıtan standart bir değerdir.

• İşitme kaybı olan bir bireyi normal sınıfına sokmak olanağı bulunmasa da bunu 1,5-2m.’lik bir mesafedeki (normal konuşma ortamında iki kişinin arasındaki mesafe) seslerin duyulabilmesini sağlayacak bir işitme düzeyi hedeflenir.

• 1-2 yaşlarında konuşmayı öğrenme aşamasında olan bir bebek için bu mesafe kucağında bebeğini tutmuş anne ve bebek arasındaki mesafe göz önüne alınarak 50-75 cm olarak ayarlanmalıdır.